Entrevista a David López

 

David López: «A miña gran afección é o mundo do motor»

David López Cao é un fontaneiro de 38 anos que vive en Santiago de Compostela pero que naceu nunha pequena aldea de Boimorto. Nesta entrevista fálanos da súa gran paixón ou afección da súa vida: «o mundo dos coches e a mecánica».

 

Carolina Díaz López (2º ESO A)

 

Por que decidiches ou que che impulsou a traballar de fontaneiro?

Pois a verdade non foi algo buscado, foi un tema que xurdiu e co paso dos anos acabou sendo o meu traballo.

 

Gústache o teu traballo? Se puideras cambiar algo, que sería?

Si, en xeral si que me gusta, pero a verdade si que hai algúns traballos que son bastantes duros fisicamente e creo que iso é o que cambiaría.

 

Que tiveches que estudar para exercer esta profesión?

No meu caso empecei con 18 anos e non estudei nada. Todo o que sei e aprendín ata agora foi a base do propio traballo e á práctica.

 

Cantos anos levas neste oficio?

Pois como mencionei antes, empecei con 18 anos e ata a data que agora teño 38, xa levo 20 anos neste traballo.

Considéraste bo no teu traballo?

Si, a verdade considérome un bo profesional, pero creo que en todos os traballos se aprende algo novo cada día e sempre se pode mellorar.

 

Estás contento en xeral coa xente coa que traballas, tanto os clientes como compañeiros e xefes?

Pois, en xeral, si pero ao longo dos anos sempre hai pequenas disputas e días mellores e peores. Ao final estamos nun ambiente laboral onde iso é secundario.

 

Cal é a túa gran paixón ou afección? Por que?

A miña gran afección é o mundo do motor porque xa desde pequeno foi algo que sempre me chamou a atención e sempre me gustou.

 

Gustaríache traballar como mecánico ou incluso ter o teu propio taller?

A verdade non che sabería dicir moi ben. Ao final parte do hobby tamén forma facer mecánica pero aínda así creo que non me gustaría mesturar o traballo coa afección.

 

Cantos coches tiveches ao longo da túa vida?

Pois uns catro ou cinco coches e algunha moto. Todos de diferentes marcas e modelos.

En relación con esta afección, gústanche os deportes relacionados cos coches e motos?

Si, gústanme todos os deportes que están relacionados co mundo do motor e gústame velos e compartilos con compañeiros e amigos da afección.

 

Para rematar…

Invistes moito tempo da túa vida no teu hobby?

Pois sempre que o traballo mo permite, si. Intento desfrutar do meu hobby, sobre todo na fin de semana que é cando máis tempo libre teño.

 

Entrevista a Xoán Segura

 

Xoán Segura: «O cliente gaña tempo para as súas propias cousas»

Segura, traballador dunha xestoría, o mellor amigo dos clientes, un home traballador e dedicado ao seu traballo.

 

Andrea López Carlone (2° ESO B)

 

 Poderías explicar brevemente os traballos que se fan nunha xestoría?

Podemos dicir que a xestoría é a que se encarga de facer os trámites burocráticos entre unha empresa ou un autónomo coa administración pública. Por exemplo, facer a contabilidade, presentar os impostos (IVE, IRPF…) e xestionar as nóminas dos traballadores. Somos intermediarios que axudamos aos empresarios a cumprir coas súas obrigas fiscais e tributarias.

 

Podes dicirnos que é o que máis che gusta do teu traballo e o que menos?

 O que menos me gusta son as présas de última hora cando hai unha data límite para presentar os impresos e os clientes aínda non che deron todas as facturas. O que máis me gusta é cando se produce algunha innovación que facilita o traballo, como os programas informáticos ou a presentación telemática. E, antes de que mo preguntes, vouche dicir o que máis lles gusta aos clientes: gústalles moito cando lles solicitas una subvención e a cobran, ou cando na declaración da renda lles dis que lles van devolver 2.000 euros. Iso gústalles a todos.

 

Como contribúe unha xestoría ao cumprimento das obrigas legais e fiscais?

Realizando todos os trámites no tempo establecido pola administración. Esa é a nosa axuda, cumprir con todas estas obrigas legais e fiscais no tempo correspondente.

Como pode unha xestoría influír positivamente na vida persoal e laboral dos seus clientes?

 Pode influír positivamente realizando todo este traballo complicado ao que están obrigadas as empresas. É unha tarefa para a que moitos non están capacitados e a outros quitaríalles moito tempo. Ao non ter que preocuparse de facer iso, o cliente gaña tempo para as súas propias cousas.

Que tipo de persoas ou empresas adoitan necesitar os servizos dunha xestoría?

 En realidade, practicamente todas as empresas e autónomos van necesitar estes servizos. Moitos fano por comodidade porque non teñen tempo. Outros, sobre todo os autónomos, directamente prefiren centrarse no seu traballo e que nós nos encarguemos de presentalo todo e facelo ben.

 

Como afecta unha boa xestión administrativa á tranquilidade e seguridade das persoas?

 Inflúe positivamente, porque se o autónomo sabe que o seu traballo se está facendo ben e non ten que preocuparse, pode dedicarse á súa actividade comercial. Por exemplo, se tes un bar, dedícate a traballar nel e non rompas a cabeza co IVE; de levar as facturas e de todo o demais xa se encarga a xestoría.

Que habilidades profesionais son necesarias para traballar nunha xestoría?

 Tes que ter unha formación administrativa e ofimática e, á parte, é importante a capacidade de empatizar co cliente. Se unha persoa te entende cando lle falas, está máis contenta e confía máis en ti.

 De que maneira a tecnoloxía facilita o traballo das xestorías na actualidade?

Facilítao moitísimo. Vós sodes novos e nacedes con móbiles e internet, pero antes disto non existía nada. Nos anos 80 ou 90 o traballo era manual: todos os impresos en papel, con calculadoras e máquinas de escribir. Tiñas que ir fisicamente á Facenda e ao banco cunha carpeta para pagar os impostos. Agora todo se presenta de maneira telemática dende a oficina, o que supón un grande avance para todas as empresas.

 

Podes contarnos algunha anécdota do traballo?

 Recordo un señor maior que veu pola oficina para que lle fixeramos a declaración da renda. Resultou que Facenda lle tiña que devolver un pouco máis de 1.000 euros. Era un home desconfiado e non o cría. Dicía que tiña que haber algo mal. Así que lle dixen: «Mira, non che vou cobrar a declaración ata que che pague Facenda». Pois aos dez días veu todo contento porque xa cobrara e regalounos bombóns e unha botella de viño. Os bombóns estaban moi ricos; o viño non o probei porque non bebo. Pero despois dese detalle, este home veu todos os anos ata que faleceu.

Entrevista a Roberto del Río

Roberto del Río: “Sempre se aprenden cousas novas cada día”

 

Roberto del Río Santos é un electricista de CIE

 

UXÍA DEL RÍO BERMÚDEZ (2°ESO A)

 

Que foi o que lle gustou para ser electricista?

Que sempre hai cousas que facer e que se aprenden cousas novas cada día.

Que quería ser antes?

Quería ser militar.

Como empezou todo?

Meu pai preguntoume o que quería ser de maior e eu díxenlle que quería ser militar ou electricista.

Recorda cal foi o teu primeiro traballo?

Fíxeno co meu tío Xosé facendo rehabilitación dun edificio.

Como logra diagnosticar os fallos que parecían invisibles para os demais?

Depende da descrición do cliente; así saco as miñas conclusións.

De que proxecto ou instalación se sente máis orgulloso cando pasa por diante?

De todos eles polo seu labor e logro.

Que valores persoais cre que son vitais para un bo electricista?

Saber o regulamento  e despois a experiencia.

Que consellos lle daría a un principiante?

Que se fixe nos veteranos e que sexa humilde cos demais.

Vostede é Instalador Autorizado pola Xunta de Galicia?

Si, antigamente había que facer un exame para ser instalador oficial; agora, non.

Que certificacións ou carnés profesionais posúe?

Teño o especialista que podo facer todo incluso quirófanos.

Como interpreta un esquema ou plano eléctrico?

Pola simboloxía dime se é un enchufe ou un tema de corrente.

Que faría se ve que un compañeiro non está cumprindo as normas de seguridade?

Chamaríalle a atención e diríalle que o está facendo mal e diríalle como facelo ben.

Entrevista a Loli Moscoso

 

Loli Moscoso: «Antes tiñamos que facer todo a man»

Loli Moscoso Camino, unha xubilada que traballou nunha xestoría, cóntanos como foi a súa experiencia comparada coa actualidade.

 

Lucía López Carlone (2º ESO B)

 

Como lembras os primeiros anos traballando nunha xestoría? Que foi o que máis che chamou a atención daquela?

 Sobre todo que había moito traballo. Naquela época, na que comecei, as xestorías eran unha cousa nova. Chamábame sempre a atención que tardaban moito en traer a documentación: facturas e outras cousas que tiñan eles. Iso é o que máis lembro.

Que cambios importantes viu no funcionamento dunha xestoría ao longo da súa vida profesional?

De todo. Cando comecei, todo se facía en papel, a man. Collías o bolígrafo e tiñas que facer a contabilidade, os impresos da Facenda, o IVE, para a declaración da renda… Fixen tantas rendas a man que xa nin me lembro e despois, veu xa todo o que eran os ordenadores e iso xa foi o máximo. Quitounos moito traballo porque xa podías facelo todo informaticamente.

Tivo algunha experiencia complicada durante a súa carreira profesional? Como a afrontou e que aprendeu dela?

 Eu creo que son bastante privilexiada porque non tiven cousas moi graves. O que máis foron inspeccións, que, por sorte, me saíron todas ben en toda a miña carreira profesional; todas as inspeccións que pasei, paseinas ben e non tiven grandes complicacións.

Que valores cre que eran fundamentais para facer ben este traballo antes e seguen sendo importantes hoxe?

 Penso que é ser honesto cos clientes. Dicirlles sempre a verdade, explicarlles ben as cousas e que eles entendan o que lles estás explicando; que se non o fan, poden ter moitos problemas.

Como era a relación cos clientes antigamente en comparación coa actualidade?

O cliente viña con moita desconfianza porque os galegos somos así, sempre cremos que nos van quitar algo. Entón, desa desconfianza, co tempo, cando vían que as cousas llelas facía ben e que eras unha persoa honesta, remataban sendo amigos. Todos os meus clientes foron amigos meus. Se as fillas se lles casaban; facían unha festa, chamábanme. Agora, todo é máis frío; non hai o trato co cliente que había naquel entón.

 

Que papel tiña a responsabilidade e a organización no día a día dunha xestoría?

Levantábaste pola mañá e sempre tiñas que mirar o BOE, mirar todas as cousas que saían novas e despois comprobabas documentación dos clientes que che trouxeran: facturas, impostos… e algún que despois viña, pedía cita, algunha cousa que querían preguntar.

Mirando atrás, que foi o máis difícil de aprender cando comezou a traballar neste sector?

Eu penso para min que era ter ao día o que é o traballo e todo o que se estaba a facer. Centrarse ben nos clientes e non deixar o traballo. Por exemplo, se tes que facer contabilidades, algún tipo de impreso, non ilo deixando, sobre todo a contabilidade. Tela ao día, porque se non despois é moi complicado facer os impresos.

 

Que consello lle daría á xente nova que queira dedicarse ao mundo da xestoría no futuro?

Eu o que lles diría é que sexan honestos cos clientes, que lles fagan entender ben en que consiste o que é a contabilidade e os impostos, que entendan que hai que pagalos.

 

Que significa para vostede ver como cambiou o seu oficio agora que está xubilada?

Non cambiou moito para min, porque cando eu comecei, empezaban as xestorías naquel entón e fun vendo todos os cambios que houbo na profesión. Que é comezar cun bolígrafo na man e rematar agora informaticamente facéndoche todo tecnoloxicamente.

Se tivese que escoller un momento da súa carreira que a definise como profesional, cal sería e por que?

Sen dúbida, a satisfacción de superar unha inspección e poder comunicarlle ao cliente que todo estaba en orde. Esa tranquilidade e o deber cumprido son o mellor recoñecemento ao traballo ben feito.