ENTREVISTAS XORNALÍSTICAS 1ºESO

 

Unha vida salvando vidas

 

Antonio Gentile, un home de 70 anos, cóntanos como foi o seu traballo dende que tiña 20 anos ata os 53 anos, mentres que era pai de dúas nenas chamadas Daniela e Valeria xunto coa súa muller Isabella.

SABRINA VERGARA GENTILE (1ºESO B)

Cal era o seu oficio?

Eu, cando era máis novo, comecei sendo militar. Uns anos máis adiante, pasei a oficial e logo a xeneral. Á idade de 28 anos comecei a ser piloto de helicóptero para facer rescates a xente que non podía ser recatada dende terra.

 

Pódeme contar algún dos rescates que tivo que facer?

Si, un dos meus rescates foi o caso dunha muller que estaba facendo turismo xunto ao seu marido ao borde dun volcán. A muller tropezou e caeu no volcán. Tivo a sorte de caer sobre unha pedra se non… E o único método que podía salvala era o helicóptero. Cando cheguei co helicóptero, baixei un arnés e púxoo ela soa. Leveina ao hospital e alí atendérona os médicos. Por sorte non fora moito. Rompera unha perna e tiña algunhas feridas, pero podería ter sido moito máis grave.

 

Teño entendido que tiña que cambiar de lugar cada certo tempo. É así? Se é así, en cantos lugares estivo?

A verdade é que si. Hai que viaxar cada certo tempo, non todos os militares, tres ou catro anos máis ou menos. A min tocoume ir a Nápoles durante catro anos. Alí tiven que facer rescates de atentados e caídas graves como no rescate que contei antes. Agora estas cousas xa non pasan, pero antes si.

 Despois de Nápoles fun a Roma outros tres anos. Alí era parecido a Nápoles. A verdade é que é un pouco máis tranquila. Logo estiven en Milán dous anos e outros tres en Malta. Alí tiven que rescatar un home de ser afogado porque o seu barco bateu contra unha rocha e rompeu a parte de abaixo. O barco comezou a afogar e os mariñeiros quedaron no mar cun salvavidas. A garda costeira avisounos de que xa non había radar daquel barco. Así que fun eu co helicóptero salvalos. Eles, por sorte, non sufriron moitos danos.

Cando deixei Malta volvín a Manfredonia e alí quedei a vivir. Xa en Manfredonia tiven que ir un ano a Estados Unidos onde aprendín a pilotar un avión que se manexaba dende a terra (coma os drons actuais) para despois levalo a Irak a axudar as forzas da OTAN nunha misión que durou outro ano.

 

Cal foi o momento máis duro?

A verdade é que o traballo en si é duro. Pero eu creo que ver as persoas sendo rescatadas, familiares pasándoo tan mal é unha sensación horrible. Por exemplo, unha vez tiven que rescatar unha persoa que estaba facendo senderismo por unha montaña coa súa familia. Ela tropezou e caeu. A muller abriu a cabeza e rompeu un brazo. Cando os fillos e o marido se enteraron, os nenos comezaron a chorar mentres corrían a ver a súa nai. Aqueles momentos son moi duros.

 

Que era o que máis lle gustaba do seu traballo?

Mmm... a verdade, gustábanme moitas cousas do meu traballo. Pero se teño que dicir unha diría que pilotar. Encantábame. A sensación de ir voando é máxica.

 

Agora está xubilado, non? Que fai?

Si, estou xubilado. Agora teño moito tempo libre como comprenderás. Eu, a verdade é que fago moitas cousas como, por exemplo, cociñar, pasear coa miña muller, saír en barco… Son unha persoa á que non lle gusta estar sentado sen facer nada. Así que, en canto podo, saio co barco ou vou pasear polo paseo marítimo.

 

Xa para rematar, como é a súa vida agora?

A verdade é que podería ir mellor. As miñas fillas viven lonxe. Unha delas non vive nin sequera en Italia. E a miña muller non está ben. Entón... Pero polo resto, como xa dixen antes, fago moitas cousas que me axudan a esquecer.

 

Antonio Gentile descubriunos o que é ser xeneral e piloto de rescates.